, 23 Απριλίου 2017

Τελευταία Νέα

25.04.2012 Σπυρο.Ν.Καλλιντερη (Σουλιμανη)
04.03.2012 ΑΠΟΚΡΙΕΣ 2012
28.02.2012 Απόκριες 2012
Περισσότερα

Φωτογραφικό Υλικό

1
Αρχική Το Χωριό Ιστορία Η ιστορία του χωριού

Η ιστορία του χωριού

Από το βιβλίο του Αλέκου Γ. Αθανασόπουλου
ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑ
  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ
  • ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΖΩΗ


Από τις μαρτυρίες που έχουμε το χωριό είναι νεο-κτισμένο, xρονολογικά η οργανωμένη κατοίκηση του τοποθετείται γύρω στα 1800.

Η φυσική του θέση και η μορφολογία του εδάφους με τις πολλές βουνοπλαγιές, τις απότομες χαράδρες και το πυκνό δάσος που κάλυπταν την περιοχή σε ακτίνα 3 χιλ. περίπου, δεν επέτρεπαν ίσως την αξιοποίησή της.

Οι πρώτοι κάτοικοι που άρχισαν να έρχονται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ήταν μετά το 1750. Εγκαταστάθηκαν διασκορπισμένοι στη περιοχή και ήσαν φυγόδικοι και τσοπάνηδες από το εσωτερικό κυρίως της Πελοποννήσου. Συγκεκριμένα οι περισσότεροι ήρθαν από τα μέρη της Γορτυνίας και των Καλαβρύτων.

Είναι γνωστό από την ιστορία ότι ο Μωριάς κατακτήθηκε από τους Τούρκους λίγα χρόνια μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, στα 1460 - 1463.

Στα 1680 - 1683 ο Μωριάς ύστερα από σκληρούς αγώνες μεταξύ Τούρκων και Ενετών πέφτει στα χέρια των τελευταίων (και αυτοί το έτος 1689 κάνουν την απογραφή του πληθυσμού του Μωριά).

Η καταπίεση των Ενετών στον πληθυσμό ήταν τέτοια που ξεσηκώθηκαν, άρχοντες, κλήρος και λαός και πήγαν στη Λειβαδιά που είχε την έδρα του ο Τούρκος πασάς της Ρούμελης τον έπεισαν, να μπει στο Μωριά και να τους απαλλάξει από τους ληστές και καταπιεστές Ενετούς, που γύρευαν να τους πάρουν όχι μόνο τις περιουσίες τους μα και την ψυχή τους ακόμη. Ήθελαν με το ζόρι να τους κάνουν καθολικούς. Έτσι λοιπόν, οι Τούρκοι για δεύτερη φορά, στα 1715 ξαναμπαίνουν στο Μωριά που κράτησαν μέχρι την Επανάσταση του '21.

Πολλοί ιστορικοί μας λένε ότι από το 1715 έως το 1750, οι συνθήκες της ζωής που επέβαλαν οι Τούρκοι, ήταν κάπως υποφερτές.

Από το 1750 όμως και μετά τα πράγματα άλλαξαν. Οι Τούρκοι θεωρώντας τους εαυτούς τους κύριους της χώρας, γίνονται πιο βάρβαροι και πιο τυραννικοί. Χρόνο με το χρόνο σκληραίνουν και καταπιέζουν όλο και πιο πολύ τους σκλαβωμένους Έλληνες.

Με τη στάση τους αυτή ο λαός εξοργίζεται και περνά στην αντίσταση. Για να υπερασπιστεί τη ζωή του και την τιμή του, σκοτώνει κι αυτός τον δυνάστη και κατακτητή και φυγοδικεί για ν' αποφύγει την τιμωρία.

Αρχίζει λοιπόν σ’ αυτή την περίοδο μια εσωτερική «μετανάστευση», η οποία οφειλόταν σε τρεις κυρίως λόγους:

  • Στην καταπίεση των Τούρκων, στην καρδιά της Πελοποννήσου την Τρίπολη, που είχαν την έδρα τους οι πασάδες.
  • Στην σκληρή τιμωρία που επέβαλαν σε όσους είχαν διαπράξει κάποιο έγκλημα ή καταζητούντο για οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. (Είναι γνωστό ότι, όταν έφευγαν σε άλλο τόπο, έπαυε η καταζήτησή τους και η τιμωρία τους).
  • Στην αναζήτηση χώρου, με ανεπτυγμένη βλάστηση, για τα χειμαδιά τους.


Η περιοχή λοιπόν του χωριού μας, πληρούσε τους όρους και τις προϋποθέσεις για να καλυφτούν οι φυγόδικοι και να παραχειμάσουν οι τσοπάνηδες. Οι πρώτοι κάτοικοι σύμφωνα με πληροφορίες, που ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν διασκορπισμένοι όπως γράψαμε ήσαν:

  • Ο Ντοάς, από το γειτονικό Μουζάκι, πρόγονος των Ντοαίων.
  • Ο Κατσουλιέρης, από την Κατσουλιά της Γορτυνίας, πρόγονος των Αλεξοπουλαίων.
  • Τα αδέλφια Σπήλιος και Μήτρος Μουγκοπέτρος, από την Αγλανιτσά, σημερινές Αμυγδαλιές της Γορτυνίας, πρόγονοι των Αθανασοπουλαίων - Μητροπουλαίων – Παναγιωτοπουλαίων . Η αρχική τους εγκατάσταση ήταν στη θέση Μάρμαρα, κοντά στο Μοναστήρι Μετόχι.
  • Ο Τσελίκας, από τη Γορτυνία, πρόγονος του Νικολού Τσελίκα.
  • Ο Μπούρης, από την Αμαλιάδα, πρόγονος των Μπουραίων, που βρίσκονται σήμερα στο Μουζάκι. Εγκαταστάθηκε στη σημερινή θέση Μπούρα, που αργότερα η περιοχή πήρε και τ' όνομά του.


Αρχικά ο καθένας τους έκτισε κονάκια (μικρές καλύβες) για να στεγάσει την οικογένειά του και τα ζωντανά του. Η περιοχή που «στρατοπέδευσαν» οι φυγόδικοι αυτοί τσοπάνηδες ανήκε στο Μετόχι Αγίων Θεοδώρων, μοναστήρι με μεγάλη επιρροή την εποχή εκείνη. Είχε στην κατοχή του όλη τη γύρω περιφέρεια, καλλιεργήσιμη και δασική. Τις παραχωρήσεις αυτές είχαν κάνει στα μοναστήρια οι ίδιοι οι Τούρκοι για να τα έχουν «καλά» με τον κλήρο. Οι τσοπάνηδες αυτοί πλήρωναν βαριά φορολογία στους καλόγερους. Είναι γνωστό ότι τα μοναστήρια και οι τσιφλικάδες επέβαλαν τη φορολογία της «δεκάτης», σε όσους χρησιμοποιούσαν τα εδάφη τους. Ήταν το ένα δέκατο της παραγωγής. Εκτός όμως από τη φορολογία αυτή, πλήρωναν στους Τούρκους και τον «κεφαλικό» φόρο. Ήταν ένας σημαντικός φόρος που πληρωνόταν από όλους (κατά κεφαλή), ανάλογα με την σωματική διάπλαση του καθενός. Το βαρύ αυτό χαράτσι δεν μπορούσαν να το υποφέρουν. Συνεννοήθηκαν λοιπόν μεταξύ τους και πήγαν στον Αγά του Μουζίκου — τ' όνομά του ήταν Γιακούμ Αγάς — και του ζήτησαν να φύγουν από την επιρροή του μοναστηριού και να εγκατασταθούν σε ένα μέρος της δικής του «επικράτειας». Ο Αγάς τους υπέδειξε τη θέση που βρίσκονται σήμερα οι Άγιοι Θεόδωροι. Εκεί λοιπόν έστησαν τον πρώτο τους οικισμό. Έδειξαν όλο τους το ζήλο για δουλειά και προκοπή. Ξέφυγαν από τη νομαδική ζωή που έκαναν, κι έζησαν σε μια μικρή οργανωμένη κοινωνία όπου μετά από μερικά χρόνια θα ξεπηδούσε η σημερινή κοινωνία της Κουτσοχέρας.
Για να εκπληρώνουν μάλιστα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, έκτισαν και μια μικρή εκκλησία — τους Αγίους Θεοδώρους — λίγα μέτρα πιο κάτω από τη σημερινή. Διοργάνωσαν και ζωοπανήγυρη με μεγάλη συρροή από τα γύρω χωριά.